அவசர கவிதைகள் ...!

வந்து மறைந்த

திருமறைகள்

சில நூறு 

அனைத்தும் 

போற்றுவதில்

தாயும் ஒரு கூறு.

இருள் சேர் நேரங்கள் 

தன் நிழலையும் கொல்லும் 

முற்றிலும் இருண்டாலும் 

வாழ்வில் பொருள் சேர்க்க 

உடன் நட்பு நில்லும்.. 

தீண்டாமை இல்லாமை இயலாமை 

அறுக்கும் ஒரு கருவி கல்வி

அறியாமை புரியாமை வெல்லாமை 

விலக்கும் ஒரு விளக்கு கல்வி 

வரலாறு புரளாமல், புரண்டாலும் 

வடிக்கட்டும் வடிகட்டி கல்வி 

பாதாளம் வீழ்ந்தவனை மலை 

ஏற்றும் படிக்கட்டு கல்வி 

பலதேசம் பரதேசம் போனாலும் 

பார்போற்ற வைப்பதுவும் கல்வி 

பொருளீட்ட புகழீட்ட உயிர்காக்க 

தேசவலுகூட்ட செய்வதுவும் கல்வி 

கசடர கற்பதே கல்வி - வாழ்வில் 

கசடர செய்வதே கல்வி... 

(குறிப்பு - தோழர் தமிழ் செல்வனுக்காக அவசரமாக எழுதியவைகள் )

என்னை அன்பு செய்பவளுக்கு..

அகராதி தோற்றுப்போனது

விளங்கும்படி விளக்க 

அழகு இதுவென்று - உன் 

ஒற்றை புன்னகையை 

காணாத கண்களுக்கு...

உன் தாயும் வள்ளுவனே

உன் ஐந்தடிக்குள் - என்

அறம் பொருள் இன்பத்தை

பொதிந்ததினால்

தமிழ்ச் சுவை 

குன்றி போகுதே 

அவளின் கல்லச் 

சிரிப்பின் முன்

செல்லக் குறும்புகளை 

மெல்ல ரசிக்கும் 

உள்ள மின்னுமிருப்பதை

உன்னால் உணர்கிறேன்

தமிழாழி ஆழம் 

மூழ்கிப் பார்கிறேன் 

உனையெழுத வார்த்தை

முத்தின்றித் தோற்கிறேன்

என்னில் புகுந்து

உன்னில் சிறைவைக்கிறாய்

நம்மில் நாமே

நம்மை தொலைக்கிறோம்

உன்னை எண்ணுகையில்

உள்ளம் துடிக்குதே

உன்னை மறந்தால்

உள்ளம் துடிதுடிக்குதே

துணுக்குகள்..

இறத்தல் 
இழப்பில்லை 
இரத்தல் 
இழுக்கு..

அன்பு
உலகாழும் 
அதுவன்றி 
உலகுவீழும்..!

புன்னகையும் 
மௌனமும் 
கேடயம்...

நம் பிழை

பிறர் பொறுக்கத் 
தேடும் மனம், 
பிறர் பிழைபொறுக்க 
மறப்பது விந்தை..

"பொறுமை" இழந்தால்
விளைவுகள் சொல்லுகிறது
அதன் விலைமதிப்பை...

காசு

காசு - நீ 

அற்புத ஆசான், 

அனைவரின் அசல் 

வர்ணம் காட்டும் 

கண்ணாடி

பொய் உரைத்தல்

திறமை என்பாய்,

உண்மை உதிர்ந்தால்

உளறல் என்பாய்..

கேடென்றே விளங்கியும் 

விழ செய்வாய், 

சுற்றமும் நட்பும் 

விலக செய்வாய்,

காசு - நீ 

அழகிய சதிகாரி,

இருந்தும் உறுதி 

கொண்ட உள்ளமுன் 

தோற்று போவாய்.

காஸா...!

அழக்கூட நேரமின்றி 

சிதறிய உடலை 

கழுவி முடித்து 

அடுத்தநொடி அணுகுண்டை 

அன்ணாந்து பார்க்கும் 

அவனுக்காக அழ 

இஸ்லாமியானாய் அல்ல 

நாம் மனிதனாய் 

இருத்தல் போதாதா..? 

இந்தியனாய் தமிழனாய்

இருப்பது பற்று!

இஸ்லாமியானாய் 

இருப்பது வெறி! - இது 

உலக அகராதிகள் 

வரையறுத்த வரையறை! 

இதுயென்ன நீதி.?

தமிழே

இயலும் இசையும் 

கொண்ட தமிழே 

இனியும் தொடரும் 

உன் நாடகமே 

வருவாய் தருவாய் 

அமுதம் காதினிலே 

படுவாய் படர்வாய் 

மொழியும் நாவினிலே 

இயல்பாய்பேச இனிப்பாய் 

என்றும் செந்தமிழே 

கனியாய் கனிவாய் 

கற்பவர் வாயினிலே 

எழுவாய் பயனிலை 

கொண்ட இலக்கணமே 

எழுவாய் தொடுவாய் 

என்நாவில் இக்கணமே.. 

இறைவா..!

உங்கருணையில துளியளவு 

தூவிவிட்டா புவிசெழிச்சு 

பூந்தோட்ட மாகுமப்பா 

மலையளவு எம்மடியிலநீ 

போட்டுபுட்ட மனமெல்லாம் 

உங்கீர்த்தி பாடுதப்பா 

நல்லதுநாலு செஞ்சு 

தரணியில வொருகூட்டம் 

உன்வழியில வாழுதப்பா 

எம்போல் பாவியொருத்தன் 

படியேற உம்வேதம் 

ஒர்வழிய காட்டுதப்பா 

என்னிதயத்துல குடியிருக்கு 

மன்பர்பலர் பார்வையில 

இவ்வுலகமழகாய் தெரியுதப்பா 

எனக்கிட்ட பிச்சபோல 

வொருபுடிய உங்கருணையால 

அவர்மடியில போடுமப்பா 

இத்தனநாள் நாஞ்செய்யு 

தீமையெல்லாம் என்னத்தீண்டாம 

தீக்கிறை யாக்குமப்பா 

வருநாளெல்லாம் உம்புகழ் 

பாடியுனக்கோர் நல்லடிமை 

இவனென் றாக்குமப்பா...

என்னை யாரென்று...

எதிமறை வார்த்தைக்கெல்லாம்

வரையறா விடுமுறைதந்து

உள்ளஞ்சிலிர்க்கும் உணர்வூட்டும்

தமிழ்த்தேடும் அனுபவம்

வெற்றிதரா தருணங்கள்

சோகம்விதைக்கா ஆச்சரியம்

இலக்கிடம் இடைவெளியின்றி

நகரும் நோகாபாதம்

உழைப்பின் ருசியறிந்த

உச்சக்கட்ட நிமிடங்கள்

வேர்வையின்றி விளைந்த

வெற்றியும் கசந்தமாயம்

என்னை யாரென்று உணர்ந்தபின்

எத்தனை எத்தனை மாற்றம்

"நாளை" விழிகளில் பதிகிறது 

இமயம் தொட்ட நிமிடங்களாய்...

ஆயுதம் வேண்டும் ..!

துணை யில்லா 

நேரம் வரு 

காமஞ் சில 

உண வில்லா

சீரும் பெரு

விலங்கு போல 

சீரு விலங்கை 

கொல்லுஞ் சிறு 

அம்பு போல 

வருங் காமங் 

கொல்ல வொரு 

ஆயுதம் வேண்டும் 

என் போல் 

இறை நேச 

நெஞ்ச மெல்லாம் 

ஈர மின்றி

உருமு போலதை

வீழ்த்த வேண்டும்

அன்பு மனமே

ஆசையோடு பேசுகின்றாய் 

ஆறுதலை தேடுகின்றாய் 

ஆறுமனமே ஆறுஎன்று 

உனக்குநீயே பாடுகின்றாய் 

பாதிவரை வாழ்ந்துவிட்டாய்

வாழ்ந்தவரை லாபமில்லை 

மீதிவாழத்  துனிந்துவிடாய்

வாழத்துணை தேவையில்லை 

வந்தவரும் போனவரும்  

யாருமென் நினைவிலில்லை  

வருபவரும் இருப்பவரும் 

போய்விடுவார் பொய்யுமில்லை 

சொந்தமொன்றைத் தேடித்தேடி 

உன்னையேன் வாட்டுகின்றாய்

இருப்பதெல்லாம் போதாதென்று  

இன்னுமொன்றைத் தேடுகின்றாய் 

ஆசையோடு பேசுகின்றாய் 

ஆறுதலை தேடுகின்றாய் 

ஆறுமனமே ஆறுஎன்று 

உனக்குநீயே பாடுகின்றாய் 

உன்னோடு பகிர்கிறேன்..!

அன்புள்ள BLOGGER..!

உன்னிடம் பகிர்வதில்

சுகமில்லை, உள்ளோடு

உண்டான சுமைகளையே

உன்னோடு பகிர்கிறேன்

உள்ளம்பீறி பொங்கிப்

பெருகும் உணர்வுக்கீறல்களை

குருதிச் சாயலாய்

உன்னோடு பகிர்கிறேன்

காரிருளைக் கொண்ட

ஒளிச்சேர்க்க மறந்த

நள்ளிரவோடு மட்டுமின்றி

உன்னோடும் பகிர்கிறேன்

காரணந்தெரயுமா உனக்கு?

எந் நகைச்சுவைக்கு

நகைக்க எதிர்வரும்மெவரும்

இமைபொழுதில் ஆயத்தப்படுவர்

உள்ளோடும் சினந்தன்னையும்

உருவான சிந்தனையையும்

உணர்வான கண்ணீரையும்

உணர்வோர் யாருமில்லை

ஒருமுறைக்கு இருமுறை

கேட்போர் யாருமில்லை

உணராதோர் காதிலுரைக்க

தன்மானம் விடுவதில்லை

என் னிறைவனோடும்

நள்ளிரவோடு மட்டுமின்றி

என் சுமையிறக்க

உன்னோடும் பகிர்கிறேன்

பதிவதனைத்தும் உலகுக்கின்றி

எனக்குநீ மீண்டுமுரைக்க

என்னிலொருவனாய் இருப்பதால்

உன்னோடு பகிர்கிறேன்

என்னுறவு, நட்பு என எவரும் 

எனை உணர்ந்தாரில்லை என்னை
யுணர்ந்தவனாய் நானுன்னை அறிவதால்

நான் உன்னோடு பகிர்கிறேன்

உணர்வுகள் ..!

மாற்றம் தேடும் மரபுகளை
மனிதம் சாகும் யுத்தங்களை

அடைய முடியா ஆசைகளை

ஆசை தோன்றும் தருணங்களை

உள்ள முடைக்கும் ஊடல்களை
உள் ளுணர்வுத் தேடல்களை

அமைதி அழிக்கும் உணர்வுகளை
உணர்வுகள் புரியா உறவுகளை

மாற்ற வேண்டும் எண்ணங்களால்
இருக்கும்? இரும்பு உள்ளங்களால்..!

தாய்மண்ணே!

எத்தனையோ

காலந் தொட்டு

எத்தனையோ

வாழ்க்கைக் கெட்டு

எத்தனையோ

உறவை விட்டு

எத்தனையோ

உயிரைச் சுட்டு

இன்னும் எத்தனையோ

எத்தனையால் கிட்டிய

நம் சுதந்திரத்தை

நம் அத்தனின்

பெயரால் மொத்தமாய்க்

காத்துச் சுத்தனாவோம்...!

அன்பே..!

கல்லானும் உனைக் கண்டால்

காதல் கவிப்பல பாடுவான்

கார்ல்மார்க்ஸ் உனை யடைய 

தனி யுடமைப் பேசுவான் 

மகாக்கவி எழுதிய தூரியக்கோல் 

போல் கூரியக்கண்கள் உனது

உன்மலர் முகங்கண்டால் மகா

கவியெழுதும் கைகள் எனது

கண்ணதாசனை உந்தன் தாசனாக்கும் 

கார்மேகக் கூந்தல் உனது 

காணு மியற்க்கை அழகையெல்லாம் 

ரசிப்பதிலே உனக்கு பாவேந்தன்மனது 

அருங் கருத்துப்பல பேசுகின்றாய் 

பட்டுககோட்டையான் போலே 

உன்னை முழுமையாய்க் கவிப்பாட 

வேண்டுமொருவன் கம்பனுக்கு மேலே 

(குறிப்பு - காதல்கவிதை எழுத முதல்முறை முயற்சி செய்துள்ளேன்,)

ஆரம்பகால கிறுக்கல்கள்..!

மெய்த்தேடல்

எழுத்தறிவித்தவன்

இறைவன்,

என்னை

அறிவிப்பவன் யார்?

தேடுகின்றேன்...

பொன்னல்ல..

பொருளல்ல..

என்னை நானே..

எனக்குள்ளே..

யாரென்று?

தேடுகின்றேன்..

இன்னும் விடையில்லை..!

(இது அநேகமாக நான் முதன் முதலில் எழுதிய கவிதையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.)

வறட்சி

மழைநீர்த்தேடும்

மண்ணுக்கு

கண் நீர்த்

துளியை

பரிசளிக்கும்

விவசாயி

        

 சாலையோர மனிதன்

நடைபாதைலே

எனதுறக்கம்,

நண்பனாய்

பசிமட்டும்

இருக்கும்,

மனிதகுல

பூதான் நானும்,

இருந்தும்

கல்லறைப்பூகளாய்..!

கடவுள் இருக்கின்றார்..!

கண்டதெல்லாம் கடவுள் இல்லை - நாம்

கண்டதிளெல்லாம் கடவுள் இல்லை

காண முடிந்தது கடவுள் இல்லை - நம்

கருத்துக்கு இசைந்தது கடவுள் இல்லை

பிணம் ஆனவன் கடவுள் இல்லை -பெரும்

பணம் கொண்டவன் கடவுள் இல்லை

மதம் கொண்டவன் கடவுள் இல்லை - பெரு

சினம் கொண்டவனும் கடவுள் இல்லை

அகமிருப்பது கடவுள் இல்லை - வெறும்

சுகம் தருவது கடவுள் இல்லை

உருகொண்டது கடவுள் இல்லை - யாரும்

உருகொடுப்பது கடவுள் இல்லை

கோடி கடவுள் இல்லை - அறிந்தவர் சொல்

 அல்லாஹன்றி கடவுளேதும் இல்லை 

அக்காவுக்கு அர்ப்பணம்..!

என்வாசல் தோரணமே

இறைவன் கொடுத்த சீதனமே

பேசும் கனிமொழியே

பாடும் கவிக்குயிலே

பழக செந்தமிழே

தோழியான தமக்கையே

தூரம்போன தோழியே

தம்பியானவன்

தமியனாகும் நேரமிது,

தலைபாரம் இறக்கி

நெஞ்சில் சுமக்கும்

காலமிது - உன் திருமணம்

வார்த்தை ஒப்பனையில்லை

வெறும் கற்பனையில்லை

இடையேவந்த பந்தமில்லை

புறம்பேசும் சொந்தமில்லை- என்

அன்புக்கு வானமும் எல்லையில்லை

பாரதி..!

பாரதி - உன் பாடல் தீ

பாரிருள் அறுக்கும் பரிதி - நீ..!

நீ நடந்த வீதி - என்றும்

எங்கள் பள்ளிக்கூடம்..!

நீ சொல்லியதொரு பாதி - யாம்

உரைப்போம் உலகுக்கு மீதி..!

சொல்லுதல் யார்க்கும்எளிது - உனைப்போல் 

சொன்னது செயல் அரிது..! 

பாமரனுகாய் பாட்டு படித்தாய்,

வீரனாய் வாழ்ந்து இருந்தாய், 

இறந்தும் முடியாது தொடர்ந்தாய்..!

பார் எங்கும் உன் பா தங்கும் 

வானும் மண்ணும் உன்னை பாட கெஞ்சும் 

யாழும் குழலும் உன் கவிதை பாடும்..!

(இவைகள் அவர் பாடல்கள் படிக்கும் போது தோன்றிய சிந்தனை துளிகள், தொடர் சந்தங்கள் இல்லை)

அற்பு..!

அற்பு

அருகினில் இருக்கயிலே

அலைகடலும் கோணியிலே

அடித் தொலைவு போகயிலே

பிடி நாடியும் ஓடவில்லே..!

உன்மத்தன்..!

அவள்,

கரு விழியாள்

பெரு விழியால்

ஒரு வழி இல் - நம்

உயிர் வலியில்

இவன்,

பெண் விழியால்

பெரும் பழியால்

விதி வசத்தால்

மது ரசத்தால்

மதி இழப்பால்

மனக் கசப்பால்

பவுசு கெடுப்பார்..!